Speels editie 33 (2026) — Magazine voor dierenvrienden, NDG

Editie 33 | 2026
een magazine voor dierenvrienden,
aangeboden door de NDG
Herdershond met zonnebril op in een tuin vol bloemen, coverfoto van Speels editie 33
Ongelijke
pupillen
Een zoektocht
naar de oorzaak
Mijn hond,
jouw kat, hoe
makkelijk
is dat?

Advies over
eigendomsrecht
Advies over voeding
10 handige tips
Advertentie
Voorwoord

Dit is de 33ste editie van Speels

Portret van Leen den Otter, hoofdredacteur en voorzitter van de NDG

Dit is de 33ste editie van Speels, het tijdschrift dat wordt gemaakt en uitgegeven door de Nederlandse Databank Gezelschapsdieren. Er wordt door de Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde door middel van interviews een onderzoek gedaan naar het werkgeluk van de dierenarts. Want het blijft vreemd dat veel jonge collega's het vak al na enkele jaren verlaten, maar dat er ook dierenartsen zijn die zelfs na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd nog met veel plezier blijven werken. Tot die laatste categorie behoor ik zelf en ik werk al 40 jaar in de praktijk.

Ik vind na al die jaren het werk nog steeds boeiend en ik doe het met zeer veel enthousiasme. Volgens mijn assistentes en collega's komt dat vooral door hen en dat is ook zo! Tijdens dat interview werd er ook teruggekeken op mijn loopbaan en het veterinaire vak. Er is in die 40 jaar na afstuderen zeer veel veranderd: de kennis is enorm toegenomen en zijn de technische mogelijkheden sterk verbeterd, zoals bijvoorbeeld de röntgenapparatuur en de mogelijkheden van bloedonderzoek doen in de praktijk. Dit geldt ook voor de echoapparatuur en daarom in deze editie van Speels een interview met een dierenarts die echo's maakt in zowel de gezelschapsdierenpraktijken als in een humaan ziekenhuis. Een boeiende combinatie!

Namens de overige bestuursleden en onze trouwe medewerkers wens ik jullie veel leesplezier toe.

Met vriendelijke groet,
Leen den Otter
Dierenarts en voorzitter NDG

↑ Terug naar boven
Advertentie
Medisch

Ongelijke pupillen

Een zoektocht naar de oorzaak

Herdershond met een zonnebril op, buiten in de zon
Een zonnebril voor honden is dus helemaal geen gek idee.

"Timo heeft ineens een groot zwart oog," zegt de eigenaar van een elf jaar oude herderkruising zodra hij de spreekkamer binnenkomt.

"Hoe bedoelt u precies?"

Hij laat een foto zien van een paar weken geleden. Timo kijkt vrolijk in de camera, een bal in zijn bek. Twee even grote pupillen, omringd door warmbruine irissen. Daarna volgt een recente foto. De rechterpupil is enorm groot. Van de iris is nog maar een smalle rand zichtbaar.

Bij ongelijke pupillen is mijn eerste vraag altijd: welke pupil is afwijkend? Is de kleine te klein, of de grote te groot?

Nog voordat ik Timo heb onderzocht, heb ik mijn antwoord. Vanuit anderhalve meter afstand zie ik in de goed verlichte spreekkamer al dat de rechterpupil duidelijk groter is dan de linker.

Met enige moeite houdt de eigenaar Timo's kop stil. Verder zien de ogen er normaal uit. Dan volgt het neurologisch onderzoek. Ik schijn met een lampje in het linkeroog. De linkerpupil wordt keurig kleiner: de directe pupilreflex werkt. Normaal zou de rechterpupil tegelijkertijd ook moeten verkleinen, maar die blijft onverstoorbaar groot.

Vervolgens schijn ik in het rechteroog. Opnieuw gebeurt er niets met de rechterpupil. De linker reageert wél zoals het hoort. Voor de volledigheid dim ik het licht. De linkerpupil wordt netjes groter. Ook dat deel van het zenuwstelsel en de ogen werkt dus normaal.

De conclusie is duidelijk: anisocorie, ongelijke pupillen. Specifieker: Mydriasis oculus dexter, een te grote rechterpupil.

Alles wijst naar een probleem van de zenuw die de spieren rond de pupil aanstuurt.

De lijst met mogelijke oorzaken is lang, maar een boel is uitgesloten door het vraaggesprek en de bevindingen van het onderzoek. Blijft nog over: een ontsteking van de zenuw, een tumor die op de zenuw drukt, een herseninfarct, of een goedaardige uitval van een zenuw. Om zeker te weten adviseren we een MRI-scan.

Timo wandelt rustig mee naar de voorbereidingsruimte. Zijn linkervoorpoot wordt geschoren voor een infuus. Hij ondergaat het met bewonderenswaardige kalmte. Zijn eigenaar geeft hem nog een knuffel, waarna Timo onder narcose gaat en de MRI begint.

Een uur later bekijken we de beelden.

Tot onze opluchting zien we geen tumor, geen herseninfarct en geen andere grote afwijkingen. Slechts één detail valt op: de zenuw die verantwoordelijk is voor het verkleinen van de rechterpupil kleurt licht aan na toediening van contrastvloeistof. Hij is niet verdikt en ziet er verder normaal uit.

Dat roept een nieuwe vraag op. Is het dan een goedaardige uitval, een ontsteking, of toch een vorm van kanker?

Het eerlijke antwoord is dat we het niet met absolute zekerheid kunnen bewijzen. Daarvoor zou een stukje van zo'n minuscuul zenuwtje onderzocht moeten worden, en dat zou meer schade aanrichten.

Gelukkig hoeven we het wiel niet opnieuw uit te vinden.

In de wetenschappelijke literatuur is dit ziektebeeld al beschreven: idiopathische oculomotoriusneuropathie. Een indrukwekkende naam voor een eenvoudige conclusie: de zenuw die de pupil aanstuurt functioneert niet goed, zonder dat we precies weten waarom.

En juist dat is goed nieuws. Én goedaardig.

We weten nu vooral wat het níét is. Geen tumor. Geen uitgebreid ontstekingsproces. Geen herseninfarct. Bovendien blijkt de aandoening goedaardig. De meeste honden blijven stabiel en sommige herstellen zelfs spontaan.

Alleen fel zonlicht kan vervelend zijn met zo'n voortdurend wijd openstaande pupil. Een zonnebril voor honden is dus helemaal geen gek idee.

Wanneer Timo na de MRI wakker wordt, zijn beide pupillen groot. De narcosemiddelen werken nog na.

"Morgen ziet het er weer uit zoals vanochtend," vertel ik zijn eigenaar.

De volgende dag bel ik met de definitieve MRI-uitslag. Die bevestigt precies wat we al hadden besproken.

"Mooi," zegt de eigenaar. "We hebben inmiddels online al een zonnebril voor hem besteld."

Hij lacht even.

"Eigenlijk best handig voor een hond die mee op vakantie gaat naar Zuid-Frankrijk."

↑ Terug naar boven
Medisch

Tamara van der Sar

Over haar leven als dierenarts

Collage van dierenarts Tamara van der Sar aan het werk met echoapparatuur en huisdieren

Waarom ben je dierenarts geworden en kan je iets over de opleiding vertellen?

Dat wilde ik al sinds dat ik 7 jaar was. Naast een aangeboren affectie met dieren, was deze wens toen ook gevoed door verantwoordelijkheid. Deels als oudste van het gezin, maar ik herinner me dat ik dat destijds ook vanuit mijn christelijke opvoeding voelde: de mens als rentmeester van de aarde. De opleiding herinner ik me vooral als thuiskomen: een geweldige tijd. Dierenartsen zijn er in allerlei soorten en maten, maar twee kenmerken zie je toch bij vrijwel iedereen terug: toewijding en speelsheid. Op mijn 25e werd de jeugddroom van het zevenjarige meisje werkelijkheid.

Je bent dierenarts maar werkt ook in een ziekenhuis, dat is best wel een bijzondere combinatie. Hoe is dat zo gekomen?

In de eerste zes jaar heb ik prachtige ervaringen opgedaan in het vak als dierenarts. Hierbij heb ik zorg mogen bieden aan diverse diersoorten: van beverrat tot koe. Toen ik mij vervolgens wilde specialiseren, bleek de faculteit deze diversiteit juist een nadeel te vinden. Andere mogelijkheden om in Nederland te specialiseren waren er in die tijd nog niet zoals vandaag de dag. Daarom besloot ik het over een andere boeg te gooien en in november 2015 ben ik als leerling hartfunctielaborant aan de slag gegaan in het Hagaziekenhuis. Via een combinatie van werken en leren heb ik de bachelor Hartfunctielaborant met specialisatie Echocardiografie behaald. Sinds mei 2019 combineer ik mijn passie voor dieren en het hart, waarbij ik mijzelf als gezelschapsdierenarts ook steeds meer ben gaan toeleggen op de echografie. Hiervoor heb ik aanvullende veterinair echocursussen gevolgd. Humaan ben ik me ook blijven ontwikkelen: in 2024 heb ik mijn Europese certificering behaald en recent heb ik een tweede specialisatie Ambulante ecg mogen afronden.

Dierenarts onderzoekt een kitten met een stethoscoop

Hoe ziet jouw werkweek eruit?

Tot september vorig jaar werkte ik gemiddeld in een 50/50 verhouding, maar daarna heb ik als dierenarts de sprong gewaagd om zelfstandig te gaan werken. Om de diepte van de sprong enigszins inzichtelijk te houden, werk ik sindsdien maandag, woensdag en donderdag in het ziekenhuis. Op dinsdag en vrijdag ga ik bij zelfstandige dierenartspraktijken langs om daar voornamelijk hart- en buikecho's te maken bij hun patiënten. De verslagen werk ik thuis uit en stuur ik naar de eigen dierenarts om toe te voegen aan het dossier.

Wat voor dieren behandel je? En doe je nog wel eens onverwachte ontdekkingen of zie je wel eens bijzondere diagnoses?

Momenteel behandel ik eigenlijk alleen honden en katten. Bij konijnen en cavia's heb ik ook al echo's gemaakt. Meest bijzonder was vrij recent een echo van de buik bij een kip. Zolang de eigenaren zich er bewust van zijn dat ik geen specialist ben, sta ik er altijd voor open om met hen en de eigen dierenarts mee te kijken en denken als hun dier een probleem heeft.

De twee meest bijzondere diagnoses waren de volgende:

De eerste betrof een klein, ouder hondje met vocht in het hartzakje, de longen en de buik. De eigenaren wilden niet naar een verwijskliniek. Ik had nergens aanwijzing voor tumor gevonden en herinnerde me dat bij grote honden soms vocht in het hartzakje zonder duidelijke oorzaak kan ontstaan. Dus beredeneerde ik dat het vocht in het hartzakje op zichzelf het vocht in de rest van het lichaam had kunnen veroorzaken en ik mogelijk het probleem kon oplossen door "simpelweg" het vocht uit het hartzakje te halen. Toen een dierenarts cardioloog mijn via e-mail gedeelde beredenering ondersteunde, heb ik, in overleg met de eigenaren, het vocht uit het hartzakje gehaald. Het hondje knapte vervolgens zonder verdere medicatie in een paar dagen helemaal op en heeft het daarna nog minstens twee, drie jaar goed gedaan!

De andere diagnose betrof een kat met een nogal bijzondere röntgenfoto van de borstholte. Mijn collega had deze gemaakt en vroeg of ik naar het hart wilde kijken. Ik zag in eerste instantie aan het hart zelf niets, maar ik voelde dat iets niet klopte. Dezelfde dierenarts cardioloog was weer zo aardig om mee te denken en gaf aan dat het mogelijk een aangeboren afwijking betrof, waarbij het middenrif doorloopt in het hartzakje. Toen ik weer ging kijken zag ik inderdaad de lever tegen het hart aanliggen. De eigenaren zijn vervolgens naar een verwijskliniek gegaan voor verder onderzoek en behandeling.

Dierenarts maakt een hartecho bij een hond

De laatste jaren is de apparatuur die gebruikt wordt in de dierenartspraktijk enorm verbeterd. Hoe is dat bij de echografie gesteld?

Ook bij de echografie en met name de echocardiografie is de kwaliteit van de apparatuur en zijn ook de mogelijkheden enorm verbeterd. Bepaalde metingen tijdens het maken van een hartecho, die ik eerst alleen op de echoapparaten in het ziekenhuis kon uitvoeren, kan ik nu op het apparaat voor dieren ook uitvoeren. Daarbij wordt ook steeds meer onderzoek gedaan naar hoe deze metingen het verloop van de meest bekende hartziekten bij hond en kat kunnen voorspellen, waardoor dit ook echt een meerwaarde biedt.

Het combineren van (heel belangrijk!) de algemene indruk, het algemeen onderzoek met mijn bevindingen bij het echo(cardio)grafisch onderzoek en de gevoelens en mogelijkheden van de eigenaren moet de belangrijkste puzzel blijven voor elke dierenarts.

Wat zijn de uitdagingen voor jou op je vakgebied?

Vaktechnisch blijf ik de uitdaging zien in het blijven bekijken van de patiënt als geheel. Het echografisch onderzoek heet niet voor niets aanvullend onderzoek, maar gemiddeld kom ik daardoor wel vaker voor een meer ingewikkeld ziektebeeld of ziektebeeld met een sombere prognose te staan. Het combineren van (heel belangrijk!) de algemene indruk, het algemeen onderzoek met mijn bevindingen bij het echo(cardio)grafisch onderzoek en de gevoelens en mogelijkheden van de eigenaren moet de belangrijkste puzzel blijven voor elke dierenarts. Ik hoop mij nog veel verder te mogen ontwikkelen op mijn vakgebied om een kwalitatief zo hoog mogelijk bijdragend puzzelstukje te mogen blijven leveren aan de zorg voor dieren.

↑ Terug naar boven
Fun

Beauty of the Beast

Dieren in de art nouveau

Close-up van een pauw, schilderij uit de tentoonstelling Beauty of the Beast
In de art nouveau was er veel belangstelling voor dierenmotieven.

In het museum de Buitenplaats is tot en met zondag 20 september de tentoonstelling Beauty of the Beast – Dieren in de art nouveau te bezoeken. In de art nouveau (rond 1900) was er veel belangstelling bij de kunstenaars voor dierenmotieven en we zien ze dan vaak terug op kunstvoorwerpen uit die tijd.

Vaak werden vogels met sierlijke veren of vormen afgebeeld. Denk aan pauwen en flamingo's maar ook de uil was een geliefd onderwerp. Daarnaast vormden ook insecten, kevers en vlinders een inspiratiebron. Verder natuurlijk dieren met een sierlijke vorm als katten, slangen en vissen.

Tijdens deze tentoonstelling zijn veel werken te zien uit deze periode: een kamerscherm met pauwen tot een messingvaas met rivierdonderpadden. Je wandelt ook een dierenrijk binnen met onder andere een apenrots, reptielenverblijf en vogeltuin.

De tentoonstelling is samengesteld uit de collectie van het Drents Museum.

Houtsnede kunstwerk van twee uilen, art nouveau Antiek kamerscherm met pauwen, art nouveau kunstwerk

Als je de tentoonstelling bezoekt, vergeet dan niet het Nijsinghuis te bezoeken (ligt er naast). In dit 17de eeuwse huis zijn muurschilderingen te zien van noordelijke figuratieven (o.a. Matthijs Röling en Wout Muller). Een echte aanrader en neem er de tijd voor!

Meer informatie? Meer informatie vind je op dmdebuitenplaats.nl
↑ Terug naar boven
Gezond

Onweerstaanbaar

10 handige tips over voeding

Puppy kijkt smekend naar een hondensnack op tafel

1. Wat is een goede manier om een hond te laten afvallen?

In theorie is afvallen niet moeilijk: minder eten en meer bewegen. Toch blijkt dit in de praktijk lastiger te zijn dan gedacht. Voor onszelf is het een moeilijke opgave, maar je zou zeggen dat het gemakkelijker is om de hond te laten afvallen. Immers: je ervaart zelf de honger niet en de meeste honden houden wel van beweging.

Dat het toch vaak niet lukt heeft te maken met onze waarneming; wij vinden het zielig als de hond minder mag eten en geen snoepjes meer mag. Honden kunnen ons heel goed bespelen en ons dwingend aankijken of bedelgedrag vertonen waar wij uiteindelijk toch aan toe geven. Het geven van eten aan de hond zien wij als een belangrijk onderdeel van de mens-dier relatie, en bij het behandelen van overgewicht (door minder eten te geven en geen snacks meer te geven) komt deze relatie onder druk te staan. Het werkt voor ons sterk belonend om gehoor te geven aan de vraag van de hond om aandacht of eten. De beste manier om een hond af te laten vallen bestaat dus niet. Het is en blijft maatwerk omdat bij de behandeling de mens-dier relatie moet worden meegenomen en die is per mens-dier combinatie verschillend.

2. In hoeverre gaat dit ook op voor de kat?

Katten zijn minder gemakkelijk te motiveren om extra te gaan bewegen. Ook kunnen katten nog dwingender zijn dan honden als het gaat om vragen om meer eten. Honden houden het vaak bij kijken en achter je aan lopen, terwijl katten klagelijk kunnen miauwen, agressief worden, of in huis gaan plassen.

Om deze signalen consequent te negeren is heel veel geduld en volharding noodzakelijk. Voor zowel hond en kat geldt dus dat het plan van aanpak maatwerk is, en dat het voorkomen van overgewicht veel eenvoudiger is dan de behandeling van overgewicht.

3. Als de hond of kat zijn voerbak niet leeg eet, moet je dan de bak laten staan of juist weghalen?

Honden zijn gewend om grote maaltijden te eten en dan een lange tijd zonder eten door te brengen. Gezonde volwassen honden kunnen heel lang vasten zonder dat dit nadelige effecten heeft op de gezondheid. Ik zou dus de bak weghalen. Voor pups en zieke honden geldt dat zij bij voorkeur vaak kleine beetjes te eten krijgen. Van belang is dat dit vers voedsel is, dus ook in dit geval is mijn advies om de bak weg te halen, maar dan na een paar uur weer nieuw, vers voedsel aan te bieden.

Katten in het wild eten 3-4 keer per dag. Zij eten bij voorkeur in een rustige en veilige omgeving. Bij katten zou ik de voerbak dus laten staan, zodat ze zelf kunnen uitkiezen op welk moment zij eten. Gezonde katten kunnen best een aantal dagen zonder eten. Zieke katten kunnen niet lang zonder eten, dus als zieke katten slecht eten is het verstandig om naar de dierenarts te gaan en net als bij de zieke hond zou ik in dat geval vaker kleine beetjes vers voedsel aanbieden.

4. Wat zijn de meest gemaakte fouten bij de voeding van honden en katten?

De meest gemaakte fout is het geven van te veel eten en het geven van te veel extraatjes.

5. Hebben honden en katten snacks nodig?

Nee, in de natuur zoeken wilde honden en katten naar voedsel dat beschikbaar is en vaak zit daar weinig tot geen variatie in. De behoefte aan snacks wordt door onszelf bedacht en in stand gehouden omdat we zelf graag een snack nemen. Maar ook wij hebben geen snacks nodig en het zou beter zijn als we die ook niet nemen. Snacks zijn een belangrijke veroorzaker van overgewicht en we vinden het nemen van een of meerdere snacks per dag steeds normaler, terwijl het eigenlijk iets heel bijzonders zou moeten zijn, dat we slechts sporadisch en in beperkte mate zouden moeten eten. De snacks zijn vaak bijzonder smakelijk, werken belonend, zorgen voor het vrijmaken van dopamine, en ze hebben daardoor een verslavende werking.

6. Wat vindt u van kauwbotten?

Het is heel goed om honden en katten iets te geven om op te kauwen. Dit is goed voor het gebit door de mechanische reiniging en het stimuleert de aanmaak van speeksel.

Het is wel belangrijk om goed te kijken welk kauwbot het beste past bij uw hond of kat. De beste werking is als ze er langdurig op kauwen en dat ze er niet te wild mee doen. Als u een nieuw soort kauwbot geeft, kijk dan de eerste keer goed hoe uw dier daarmee omgaat.

7. Hoe vaak moet ik mijn hond of kat voeren?

De meeste volwassen honden en katten krijgen 2-3 keer per dag te eten en dat is prima. Ze kunnen echter ook prima toe met 1 maaltijd per dag. Jonge dieren hebben wel meerdere maaltijden per dag nodig. De richtlijn vanaf 9 weken is tenminste 4 maaltijden per dag, vanaf 4 maanden tenminste 3 maaltijden per dag, vanaf 6 maanden tenminste 2 maaltijden per dag en vanaf 1 jaar kunnen ze eventueel toe met 1 maaltijd per dag.

Kom met brokjes natvoeding voor hond of kat

8. Voor mensen bestaan er veel mode-diëten en ook voor huisdieren groeit die behoefte. Zijn hier gevaren aan verbonden?

Mensen zien hun huisdier steeds meer als een gezinslid en als een kleine mens. We willen graag het beste voor onszelf en gaan er dan van uit dat honden en katten dezelfde behoeftes hebben als wij. Dat is uiteraard niet het geval, maar honden en katten hebben zich goed aangepast aan het leven met de mens en kunnen dus ook mee met de meeste voedingstrends.

Katten zijn echter strikte carnivoren en kunnen dus niet vegetarisch gevoerd worden. Graanvrije en glutenvrije brokken lijken niet geschikt voor sommige honden, al moet dat nog verder worden onderzocht.

9. Wat zegt de term biologisch?

Vaak zijn huisdierbezitters op zoek naar bepaalde woorden op de verpakking van honden- en kattenvoer en ze kennen die een bepaalde waarde toe. Veel van deze termen zijn niet goed wettelijk gedefinieerd, dus het is vaak erg onduidelijk waar deze termen voor staan. Het belangrijkste voor de consument is om te zoeken naar keurmerken op de verpakking. Aan de hand van het keurmerk kan dan worden opgezocht aan welke eisen de voeding moet voldoen en dat is uiteraard veel betrouwbaarder.

10. Waarom eten honden poep, is dit gevaarlijk en hoe leer ik dit af?

Poep eten is een gewoonte van honden die is aangeleerd. Het heeft niets te maken met honger of een tekort aan voedingsstoffen. Het kan gevaarlijk zijn omdat via de ontlasting overdracht van parasieten, virussen en bacteriën kan plaatsvinden. Afleren is een kwestie van trainen, een gedragsdeskundige kan u daarbij helpen.

↑ Terug naar boven
Handig

Vijf belangrijke dingen die mensen moeten doen als ze bang zijn voor honden

Zonnig bos in de herfst, sfeerbeeld bij de tips over bang zijn voor honden
  1. Blijf rustigRen niet weg en maak geen plotselinge bewegingen. Kijk een andere kant op en doe alsof de hond er niet is.
  2. Loop naar de overkant als dat kanLet wel goed op dat er geen ander verkeer aankomt.
  3. Als de hond je benadert, speel voor lantaarnpaalLaat je armen stil langs je lijf hangen en kijk in de lucht. Het ergste wat honden doen tegen lantaarnpalen is er even tegen plassen.
  4. Ga niet schreeuwen en druk met je armen bewegenJe vraagt dan alle aandacht van de hond en die gaat je heel interessant of bedreigend vinden en dat is net wat je niet wilt.
  5. Geef het door aan de eigenaarDeze kan de hond afleiden en meenemen zodat jij gerustgesteld wordt.
↑ Terug naar boven
Handig

Vijf belangrijke dingen die mensen moeten doen als ze een wolf (of meerdere wolven) tegenkomen tijdens een wandeling met hun hond

Een wolf staat midden op een bospad en kijkt recht in de camera
  1. Blijf rustig en stop met lopenRen niet weg en maak geen plotselinge bewegingen. Wolven reageren op vluchtgedrag, dus blijf kalm en sta stil.
  2. Houd je hond bij je en aan de lijnLaat je hond nooit los. Houd hem dicht bij je, liefst aan een korte lijn, zodat hij de wolf niet benadert of uitdaagt.
  3. Maak jezelf groot en spreek rustig maar stevigGa rechtop staan, maak je zichtbaar groter (bijv. met armen of jas), en praat op rustige maar zelfverzekerde toon tegen de wolf of praat hardop in je telefoon alsof je iemand belt.
  4. Trek je langzaam terugLoop langzaam achteruit in de richting waar je vandaan kwam, zonder je rug naar de wolf te keren. Blijf de wolf in de gaten houden.
  5. Meld de waarnemingGeef de locatie door aan lokale autoriteiten of natuurorganisaties (zoals Wolvenmeldpunt Nederland) zodat zij de situatie kunnen monitoren.
Meer informatie? Informatie over hondentrainingen: www.kynotrain.nl
↑ Terug naar boven
Handig

Mijn hond, jouw kat, hoe makkelijk is dat?

Advies over eigendomsrecht

Golden retriever en cypers gestreepte kat kijken elkaar aan in een woonkamer

Kater Boris lag graag op straat om zich lekker door passanten te laten aaien. Zijn baasje wist dat en vond het prima, maar op een dag kwam Boris niet meer thuis. Flyers, berichten bij Amivedi, kijken bij asielen, geen Boris. Boris had wel een chip maar het bleef tien jaar lang stil. Totdat het baasje van Boris ineens bij Amivedi een gevonden kat zag opduiken die sprekend op zijn Boris leek. Erop af! Het chipnummer wat mijnheer kon laten zien klopte, alleen stond dat nummer al tien jaar op de naam van een andere eigenaar. En die eigenaar eiste Boris op.

Het leidde tot een enorme ruzie. Het eerste baasje van Boris had Boris ruim tien jaar geleden wel laten chippen, maar had geen gegevens ingevoerd. De man die Boris op straat vond, heeft vervolgens wel zijn gegevens bij de chip laten registreren. Het eerste baasje had ook geen paspoort, vaccinatiebewijzen, een patiëntenkaart bij een dierenarts of iets anders waarmee hij kon bewijzen dat Boris ooit van hem was geweest, alleen zijn tien jaar oude berichten dat hij zijn kat kwijt was. Wat nu?

Eigendom van dieren is eigenlijk net zo lastig als eigendom van een fiets. Ebikes hebben vaak wel een bewijs van aanschaf en een verzekering, maar wie had er ooit een gewone huis-tuin- en keukenfiets geregistreerd als eigendom? Je fiets is je fiets, klaar. Er is geen wettelijk systeem waarbij de fiets op jouw naam is geregistreerd.

Advocaat Iaira Boissevain met een hond op straat

Huisdier van jou…huisdier van mij?

We houden meer van onze dieren dan van onze fietsen, en toch is dit voor een dier niet anders: een wettelijk systeem van geregistreerd eigendom van dieren bestaat niet. Zolang onze dieren bij ons wonen, goed worden verzorgd en niet zoekraken is dat niet echt een probleem, maar de werkelijkheid is harder. Wat gaat er mis?

  1. Verbroken relaties. Zo romantisch, samen een hondje, paspoort op zijn naam, chip op haar naam, hij betaalde de aanschaf, zij de dierenartskosten. Toen gingen we uit elkaar en we willen allebei de hond…
  2. Fokkerscontracten. De hond is van de fokker maar woont bij u, of andersom. U bent wel of niet verplicht om mee te werken aan een nestje of juist aan castratie, u mag alleen rauw voer geven of juist niet, of anders. Natuurlijk komen we daar in goed overleg uit. Totdat dat niet meer zo is.
  3. Adoptiedieren met bruikleencontracten. Bruikleen betekent dat de bruikleengever op ieder moment het dier mag terugeisen.
  4. Buurtkatten die bij meerdere huizen eten en slapen.

En nog veel meer. Als advocaat kan ik u verzekeren dat eigendom van dieren forse ruzies kan opleveren.

Bij een tv kan je zeggen: jij krijgt de tv en betaalt mij de helft van de waarde. Een zak sinaasappels kan je verdelen. Bij dieren werkt dat niet, en als je er dan niet uitkomt kan je alleen nog naar de rechter. Die zal bepalen wie als eigenaar moet worden gezien en waar het dier naartoe moet. Daar is geen peil op te trekken; de ene keer vaart de rechter volledig op bijvoorbeeld chip en paspoort, en een volgende keer is dat totaal anders. Emails en appjes dienen ook als bewijsmateriaal; een berichtje met "joh, als Poekie liever bij jou op de bank ligt dan laten we het zo" kan op allerlei manieren worden uitgelegd. De uitkomst wordt daarmee onvoorspelbaar, er verliest altijd iemand, en het woord 'procedure' eindigt niet voor niets op DURE.

Ons advies

En Boris? De oude eigenaar kon niets bewijzen en trok dus aan het kortste eind.

Toch problemen?

Neem contact op met SKE-advocaten. Bij eigendomsproblemen hanteren wij een vaste prijs, zodat u niet voor verrassingen komt te staan. Ook bij andere juridische problemen kunnen we u verder helpen.

info@ske-advocaten.nl · www.ske-advocaten.nl
↑ Terug naar boven
Advertentie
Hond en kat met een NDG-halsbandpenning om, advertentie voor de officiële NDG-penning
De snelste route naar huis — de officiële NDG-penning Elk jaar raken duizenden huisdieren zoek. De NDG-penning helpt ze sneller weer thuis te komen. Gegraveerd met naam en telefoonnummer, verkrijgbaar in chroom (vanaf €9,85) en verguld (€39,50, 18-karaats goud, luxe doosje).
Bestel via ndg.nl/penning →